Już wkrótce relacja z wizyty w Eddie Irvine’s Sport Center w Irlandii Północnej !

pozdrowienia dla wszystkich fanów F1 ! ! !

Jeśli ktoś otrząsnął się już po zeszłoniedzielnym wyścigu, to znaczy, że chyba widzieliśmy zupełnie inne zawody – GP Monako A.D 2008 przejdzie do historii, bo na ulicach Księstwa było wszystko co sprawia, że F1 przyciąga i nie daje o sobie zapomnieć: deszcz, wypadki, taktyczne majstersztyki, błędy i dramaty – w tym wszystkim Polak o krok od pierwszego zwycięstwa.

Zobaczyliśmy wyścigowy geniusz Roberta w pełnej okazałości ! Zobaczyliśmy samotnego bohatera, który wygrał z pogodą i technologią, w tym samym czasie walcząc jeszcze z opieszałością własnego teamu! Nikt mi nie wmówi, że to Hamilton zasługuje na największe brawa – to Robert pojechał BEZBŁĘDNIE, BEZBŁĘDNIE, BEZBŁĘDNIE – wyciągając z bolidu BMW wszystko co sie dało. To już jasne, że zespół Polaka dostał zadyszki, uliczny tor w Monte Carlo był ostatnią i najlepszą szansą, żeby ten kryzys zakamuflować. Robert zrobił wszystko co mógł (a nawet więcej) i osiągnął wynik, którego – jak sam przyznaje – zupełnie się nie spodziewał przed startem.

Znów euforia na Wyspach. Hamilton wraca na fotel lidera. Szaleństwo w prasie brytyjskiej, jakby nikt nie pamiętał, że Monako to tradycyjnie najsłabszy, lub jeden z najsłabszych występów Ferrari. W Kanadzie Hamilton i McLaren (nie wspominając o pechowcu Kovalainenie), będą musieli udowodnić, że nadrobili starty do Scuderii.

Wciąż nie mogę się otrząsnąć po tym co pokazał Robert – zachowując zimną krew i maksymalną koncentracje do końca. Nawet teraz, pisząc o wyścigu z perspektywy całego, minionego tygodnia – nie mogę się nadziwić jak dostrzegł taki szczegół, jak rodzaj ogumienia w Toyocie Glocka?

To niewiarygodne…

Największy przegrany: Raikkonen, który stracił rezon i dodatkowo, pechowo wyeliminował Sutila – gdyby nie ten fakt, jego nazwisko wymieniano by jednym tchem oprócz nazwisk „zwycięzców” – księcia i wiceksięcia Monako – Hamiltona i Kubicy.

Czekamy na Kanadę – pełni obaw – o stan technologii BMW – ale to, że Robert powalczy jest PEWNE !

Trzeba relację z GP Turcji rozpocząć właśnie tego typu wybiegiem w przyszłość…Massa – co było do przewidzenia zdobywa w Stambule hat – trick, Robert po świetnym starcie i równej jeździe dociera na metę 4, ramię w ramię z Heidfeldem zdobywając cenne punkty dla drużyny. Polak z pewnością jest już myślami na kolejnym wyścigu – być może tam czeka go pierwsze zwycięstwo…

Ale to Brazylijczycy są bohaterami wyścigowej niedzieli. Massa wygrywa w Turcji trzeci raz z rzędu, nie popełnia błędu i wykorzystuje start z pole position. Brawa dla chimerycznego Felipe, który pojechał bardzo dobry, choć wcale nie łatwy wyścig. Z kolei Barrichello pobił rekord startów w GP F1, należący od 1993 roku do Ricardo Patrese.  257 weekendów wyścigowych to imponujący dorobek – sympatyczny Brazylijczyk, ogłosił rano, że chce dotrwać w Jedynce do 300 wyścigów. Ambitny i wcale nie tak wariacki plan, jakby się wydawało…

Robert zrobił wszystko co mógł – 4 pozycja to dzisiejsze maksimum – zarówno Ferrari, jak i McLareny były za szybkie. Odetchnęliśmy z ulgą, kiedy zobaczyliśmy start – w końcu płynny i zdecydowany. Robert pojechał do końca zamierzoną linią, skorzystał na walce Raikkonena i Kovalainena i już po pierwszym zakręcie był 3! Świetny start i dodatkowe szczęcie spowodowało, że odżyły marzenia o powrocie Polaka na podium. Kubica szybko musiał się zmierzyć z mistrzem świata – świetnie obronił się przed Finem, utrzymując się ponad sekundę przed Ferrari Raikkonena. Iceman miał jednak więcej paliwa i kiedy czołówka, wraz z Robertem zjechała na pierwsze tankowanie, wystrzelił do przodu, na czystym torze ustanowił od razu rekord okrążenia i przez chwilę wydawało się, że zagrozi także Massie. Najważniejsze, że przed następnym wyścigiem problem startów Roberta – uff – możemy uznać za zamknięty, teraz inżynierowie BMW muszą zajrzeć w team radio

Najwięcej zamieszał Hamilton i McLaren – chodzi mi tu o taktykę 3 tankowań – którą możemy śmiało nazwać „koniem trojańskim”. Jak widać występ Lewisa w przedstawieniu o zdobyciu Troi przydał się jako wprowadzenie do wyścigowego knowania przeciwko Scuderii.  Ron Dennis zrozumiał po prostu, że zagrozić Ferrari na tym etapie rozwoju, można tylko i wyłącznie poprzez odpowiednie podzielenie dystansu wyścigowego i zaatakowanie bardzo lekkim bolidem. Czy to się udało? O samym wykonawcy planu, czyli Hamiltonie trzeba się po tym wyścigu wypowiadać z pełnym uznaniem. Wykonał plan bezbłędnie jeśli chodzi o wyprzedzenie Raikkonena , zabrakło trochę, by ta akcja szybkich dojazdów i dotankowywań udała się w walce z Massą, choć nawet w bezpośrednim starciu Anglik potrafił błysnąć minięciem Brazylijczyka w trzecim sektorze. Trudno powiedzieć, czy Dennis założył 3 zjazdy przed wyścigiem (uważam, że tak), ale pełne plany mógł też popsuć sam Kovalainen, który wystartował nerwowo i po zetknięciu się z Raikkonenem, zjechał na oględziny do pitlane i wrócił na tor jako ostatni. Całą robotę musiał więc wziąć na siebie Lewis. Jego szczęśliwa mina na podium, świadczy o tym, że był zadowolony. Może i BMW wyciągnie wnioski z tej lekcji. Jeśli nie można dopaść Ferrari na torze, trzeba użyć podstępu…Dobry plan i szybki samochód były dziś kluczem do 2 miejsca McLarena. Nie wydaje się, że dzisiejsze podium to szczyt szczęścia – pewnie liczyli na coś więcej, poza tym drugi raz z rzędu punktów nie zdobył Kovalainen. Regularność do podstawa w tym sezonie i jak na razie to BMW  zbiera punkty konsekwentniej.

Kimi Raikkonen może już spokojnie zapomnieć o kłopotach technicznych z porannej sesji treningowej. Nieudany początek wyścigowego weekendu powetował sobie najlepszym rezultatem popołudniowej sesji. Do końca walczył Hamilton, który stracił do Icemana bardzo niewiele.

Jeśli 36 tysięcznych sekundy to właściwa różnica pomiędzy Ferrari, a McLarenem to z całą pewnością trzeba będzie zwrócić honor Dennisowi…Można powiedzieć, że ta różnica to mgnienie, nie dające się opisać w kategoriach znanych nam z otaczającego nas świata…To oczywiście tylko praktyka, ale nie zdziwiłbym się, gdyby McLaren faktycznie jeszcze poprawił swoje mankamenty…Oby w Ferrari nie pożałowali, że do Stambułu nie zabrano dziurawego nosa. Po koleji:

1) Raikkonen – powrócił, jeździł już od początku, jakby chciał nadrobić stracone 1,5 godziny porannej sesji. Fin wypadł przekonywająco w „poszukiwaniu straconego czasu”, teraz to Massa i Hamilton musieli go gonić.

2) Hamilton – pojechał agresywnie i skutecznie, szczególnie końcówkę, 2-3 ostatnie okrążenia potraktował tak jakby to były kwalifikacje. Może miał w planach popsucie humoru „czerwonym”, jeśli ktoś jednak miał zepsuty humor, to na pewno…

3) Massa – który czuł się pewnie po porannej sesji. Jeśli jednak pomyślał, że trzecia wiktoria na Istanbul Park z rzędu jest już bliżej, niż dalej, musi teraz skorygować to przeświadczenie. Walka w kwalifikacjach będzie bardzo ciekawa – Massa stracił minimum do Hamiltona, jeśli Anglik nie żartował i pojechał naprawdę na maksa w końcówce, Ferrari może znów zacząć się obawiać „srebrnej strzały”… Uwaga na BMW !

4) Coulthard – musiał jeździć za dwóch, po tym jak Webber rozbił samochód…Przez ostatnią godzinę treningu Szkot radził sobie bardzo dobrze na śliskiej nawierzchni…Były to warunki dla takich profesorów F1
jak David. Nie przypuszczam, żeby to miejsce oddawało postęp Red Bulla w usprawnianiu samochodu…

5) Kovalainen – dobry dzień Kovalainena, nie ma śladu po wypadku w Barcelonie, jeśli jutro zamiesza w czołówce w czasie kwalifikacji, będzie to dowód na to, że „co nie zabije, to wzmocni”. Na Fina trzeba uważać, jego spokojna, wyważona jazda z pierwszych GP, chyba skończyła się w Hiszpanii. Obok Hamiltona, „dojrzał” także Heikki.

6) Kubica – Robert uspokoił nas wszystkich powrotem do czołówki,  nie ma już mowy o problemach technicznych. Trochę odskoczył McLaren, ale Robert musiał nadrobić pracę nad ustawieniami, której nie mógł wykonać rano. Z przyjemnością patrzyło się na jego jazdę. Realizator dwukrotnie zafundował nam zapierającą dech w piersiach jazdę z Polakiem na pokładzie. Okrążenie na softach, które mogliśmy obserwować, pokazało jak wymagający jest to tor. Kierowca musi być cały czas gotowy do kontry. Znów mieliśmy wiele ciekawych akcji w zakręcie nr 1 i 8. Robert wychodził z kłopotów obronną ręką, nie stracił dużo do czołówki. Krakowianin, tak jak Raikkonen, udowodnił, że wciąż jest faworytem niedzielnego wyścigu.

Pierwsze koty za płoty – Massa klasą sam dla siebie. Przez pewien czas „walkę” z nim podjął Kovalainen, który powrócił wzmocniony po wypadku w Hiszpanii. Kłopoty Raikkonena i Roberta Kubicy…

Zimno i mokro jak na Turcję – piątkowy poranek na Istanbul Park dobitnie pokazał, co znaczy przesunąć datę wyścigu o 3 miesiące. „Tylko” 15 stopni, do tego dość silny wiatr, ponad 4 metry na sekundę, no i najważniejsze – nie całkiem suchy tor. Rano padało, w kilku miejscach toru, wciąż było jeszcze trochę wody. Różnice poziomów na torze pod Stambułem spowodowały, że w zakrętach od 5 do 7, a także w zakręcie 8, było mokro i bardzo ślisko. Zawodnicy po przejechaniu okrążenia instalacyjnego powrócili do garaży i czekali aż tor przeschnie zupełnie.

Mieliśmy więc ponad 40 minut czekania na pierwsze pomiarowe okrążenie.  Już niejako tradycyjnie pierwszy na tor ruszył zawodnik TR Sebastian Bourdais. Pierwszy czas sesji nie należał do wybitnych – 1:33:689, bez względu na wynik, w końcu zaczęło się coś dziać. Zaraz po Bourdais do walki z torem ruszył Kovalainen, który w dwóch okrążeniach pomiarowych, poprawił czas Francuza o blisko 4 sekundy. Fin jechał bardzo agresywnie, ale i pewnie. Wypadek na Circuit de Catalunya nie pozostawił żadnego śladu. Można się spodziewać, że Kovalainen został specjalnie wysłany jako pierwszy na „przetarcie”, jego pierwsze okrążenia na Istanbul Park były naprawdę udaną „terapią”. Do tego stopnia, że przez następne kilka minut nikt nie był w stanie nawiązać do wyniku Heikkiego – 1:28:283. Massa zaczął spokojniej, ale stopniowo zaczął zbliżać się do rezultatu Kovalainena. Kiedy w końcu wyprzedził zawodnika McLarena, nie oddał „prowadzenia”, aż do końca. Brazylijczyk sam zaczął śrubować swój czas i poprawiał go z dużą regularnością – 1:27:323 – dało mu zwycięstwo w pierwszej sesji treningowej. Za nim uplasował się Kovalainen i Hamilton (wolniejszy od kolegi z zespołu przez całą sesję). Dobry wynik Fernando Alonso nie zaskakuje. Na piątym miejscu uplasował się, chyba jednak trochę niespodziewanie, Button.

Kłopoty, miejmy nadzieję, że małe kłopoty, mieli Kimi Raikkonen i Robert Kubica. Pierwszy z nich przejechał tylko 3 okrążenia i zakończył trening na ostatnim miejscu. Realizator zaprezentował nam bolid Icemana na podnośniku i grupkę inżynierów, którzy uwijali się przy nim. Miejmy nadzieję, że zdążą do rozpoczęcia drugiej sesji treningowej. Robert przejechał 7 okrążeń i z czasem 1:29:330 zakończył sesję na 12 miejscu, z ponad 2 sekundową stratą do Massy. Kłopoty Polaka nie są chyba wielkie skoro mogliśmy go zobaczyć rozluźnionego. Polak rozmawiał z członkami ekipy BMW i przypatrywał sie poczynaniom innych zawodników na torze. Może drugi trening będzie dla niego bardziej pracowity.

Sesja obfitowała w wiele spinów i uślizgów – akcji nie brakowało. Z jednej strony wciąż jeszcze śliska nawierzchnia toru, z drugiej jego wymagająca konfiguracja, sprawiły, iż wielu zawodników zaliczyło wycieczki na pobocze – w kolejności: Trulli, Nakajima, Rosberg, Sutil (3 razy – w tym raz w zakręcie nr 8), Hamilton (2 razy), Massa (3 razy – raz w zakręcie nr 8), Raikkonen, Fisichella (3 razy), Alonso, Coulthard (zaliczył przygodę w „ósemce”), także Kovalainen, Vettel, Piquet Jr. …

Robert wyjechał na pobocze w zakręcie 8, ale ten niegroźny incydent nie mógł mieć wpływu na jakąkolwiek usterkę w jego samochodzie.

Kto wie, czy dla tego skoku z konia trojańskiego, Hamilton nie musiał podpisywać aneksu do swojego kontraktu…

Dramatyczna scena kończy się udanym lądowaniem…Jeśli potraktujemy konia trojańskiego w kontekście alegorii, możemy być pewni, że na niedzielę McLaren przygotowuje dla Ferrari i BMW strategiczną niespodziankę…

W wypowiedziach przed GP Turcji jedna kwestia przewija się najczęściej…To nie „lewoskrętność” Istanbul Park jest najgoręcej dyskutowaną cechą toru, ale jego słynny, wymagający zakręt numer 8 w drugim sektorze – jeden z najtrudniejszych i najbardziej obciążających zawodnika wiraży w całym kalendarzu wyścigowym.

Diabeł tkwi w szczegółach, w takim sporcie jak Jedynka, zajmowanie się pojedynczym zakrętem nie może uchodzić za zboczenie lub nadgorliwość. W chwili kiedy piszę te słowa, kierowcy przechadzają się po torze, wielu z nich przystanie z pewnością na dłuższy moment, na oględziny, w zakręcie nr 8…

Zanim zajmiemy się całym torem pod Stambułem, proponuję przyjrzeć się jego legendarnemu odcinkowi. Zakręt numer 8 – pokonywany jest na 6 biegu. Składa się w zasadzie z 4 mniejszych zakrętów – bez wątpienia to newralgiczny fragment z obciążeniem dochodzącym do 4,5 – 5 G (waga ciała wzrasta  pięciokrotnie!) Trzeba prześliznąć się gładko przy prędkości 260 – 270 km/h, ustawiając bolid na każdym z „odcinków” tak, aby trafić idealnie w wierzchołek (apex – środkowy punkt wewnętrznej linii prowadzącej przez zakręt). Nie ma mowy o pomyłce…

Robert o „ósemce” (w „Przeglądzie sportowym”)

Tak naprawdę można by go nazwać zakrętem numer osiem, dziewięć, dziesięć i jedenaście ponieważ składa się z czterech następujących po sobie zakrętów. Gdyby nie było po drodze dwóch podbić, to całość można by przejechać na pełnym gazie, ale nawet teraz jest to bardzo szybki łuk i do tego niezwykle wyczerpujący dla kierowcy. Szczególnie obciąża kark. Przez ponad pięć sekund jesteśmy tam poddawani przeciążeniom przekraczającym 5 G, ale ogólnie pokonanie tego fragmentu toru nie stanowi dla mnie większego problemu.

Wtóruje mu Quick Nick, który mówi (cytat za formula1.com):

Czekam na wyścig w Stambule, szczególnie na zakręt ósmy, który stanowi szczególną cechę tego toru. Jego sława trwa od pierwszego GP, ze względu na to, że jest ryzykowny, powoduje wiele uślizgów. Bardzo długi, szybki zakręt, z kilkoma wierzchołkami.

Pechowiec z „domowego” wyścigu w Hiszpanii, Fernando wyraża się z uznaniem o 8 zakręcie Istanbul Park(cytat za formula1.com):

Jazda na Istanbul Park przypomina mi jazdę na innych torach, szczególnie Spa. Tor jest szeroki i daje dużo możliwości do wyprzedzania. Jest też kilka wyjątkowych zakrętów, w których nie widzi się „wyjścia” co czyni ten tor wyjątkowym. Szczególnie interesujący jest zakręt 8, długi, lewoskrętny, gdzie doświadczamy przeciążeń większych niż 4 G.

Jak pokonać ten zakręt tłumaczy Heikki Kovalainen (cytat za formula1.com):

Zakręt ósmy zbudowany jest z czterech zakrętów, z których każdy przesuwa się coraz bardziej w lewo. Żeby je pokonać musisz wstrzelić się w jeden wierzchołek, następnie odbić nieco w prawo, gdzie możesz znów przyśpieszyć do następnego.

Także inżynierowie poszczególnych teamów akcentują trudności związane z Turn 8, wielu z nich podkreśla, że pod ten zakręt trzeba będzie specjalnie poszukać ustawień. Choć to tylko 5 sekund jazdy na okrążeniu, mieszanka Bridgestone’a jest dobierana z uwzględnieniem degradacji, jaka zachodzi, właśnie na tym odcinku. Jak zdradliwy jest to wiraż przekonał się Juan Pablo Montoya, który miał tu bardzo nieprzyjemną przygodę w czasie pierwszego GP w 2005 roku. Jadąc na drugim miejscu, na dwa okrążenia przed końcem wyścigu, popełnił znamienny błąd w „ósemce”, puszczając przed siebie Fernando Alonso i tracąc cenne punkty dla McLarena. Zdarzenie to przypomina video zawierające najciekawsze momenty z pierwszego GP nad Bosforem:

Najpierw zetknięcie się Montoyi z Monteiro, następnie wycieczka na pobocze w ósmym zakręcie, którą wykorzystał Alonso…

Wymagania jakie stawia zakręt numer 8 dobrze widać na animacji zawartej w tym filmie:

THE IMPRESSIVE, THE BIG TURN EIGHT ! ! ! ! – królewski zakręt na jednym z najbardziej wymagających torów świata! Można o nim opowiadać godzinami.

Nie ma absolutnie żadnego powodu, by sądzić, że wszystko już w tym sezonie rozstrzygnięte…Przed GP Turcji mamy przed sobą listę pytań, na które poznamy odpowiedź dopiero w niedzielę…Niech wyartykułowanie ich będzie oficjalnym rozpoczęciem przygotowań do wyścigu w Stambule!

1 – Czy rozkład sił w stawce naprawdę jest już ostateczne? (Tym razem nie mamy do czynienia z torem który znany jest wszystkim „na pamięć”. Trudny, wymagający tor, z dużą różnicą poziomów i sporą wariacją wolnych i szybkich zakrętów, sprokuruje potrzebę dłuższej pracy nad ustawieniami bolidów. Nie bez znaczenia (dla formy fizycznej kierowców) jest jego „lewoskrętność”)

2- Czy pora rozgrywania GP Turcji rzeczywiście jest bez znaczenia? (Wyścig został przeniesiony z sierpnia
na początek maja – odmienne warunki atmosferyczne również będą niewiadomą dla inżynierów)

3 – Czy Ferrari naprawdę jest tak silne? (Tradycyjnie – znakomicie czuje się tutaj Filipe Massa (dwukrotny zwycięzca GP Turcji z rzędu w 2006 i 2007 roku, z kolei pierwsze GP na Istanbul Park w 2005 wygrał Kimi Raikkonen dla McLarena – nie ma wątpliwości, że zespół Ferrari jest faworytem, ale muszą to udowodnić)

4 – Czy Heikki Kovalainen będzie w stanie pojechać przynajmniej tak jak Robert Kubica po wypadku w Kanadzie?

5 – Czy Hamilton rzeczywiście dojrzał i jego trzecie miejsce za Ferrari jest niezagrożone? (Robert będzie walczył o powrót na podium, nie zapominajmy o Heidfeldzie, który potrzebuje dobrego startu po nieudanym GP Hiszpanii)

6 – W jakiej formie tak naprawdę jest Renault? (Biorąc pod uwagę optymizm Fernando Alonso po fatalnym wyścigu przed własną publicznością, możemy się spodziewać tego, że forma zespołu idzie regularnie do góry, muszą po prostu dojechać do końca…)

7 – Czy moi ulubieńcy z końca stawki w ogóle pojadą? (Mowa o Super Aguri, którego ciężarówki oczekują na wjazd na teren Istanbul Park. Mimo, iż blisko jest wybawienie od Weigl Group, sytuacja japońskiego zespołu jest jeszcze bardziej niepewna niż w Katalonii – teraz wiem już jaka jest odpowiedź na to pytanie – negatywna…)

8 – Czy Sebastian Vettel dojedzie w końcu do mety? (Jak wiemy TR zaprezentuje swój nowy model bolidu dopiero w Monaco)

9 – Czy Robert Kubica jest w stanie powalczyć z Hamiltonem o 2 pozycję w klasyfikacji generalnej kierowców? (Jest ! Ale pamiętajmy, że z tyłu atakuje Massa!)

10 – Czy zespół BMW poprawił starty? (znów może to być kluczowy moment wyścigu – czy znów powróci niezawodność startów z tamtego sezonu, czy może znów będziemy sie denerwować?)

Jak donosi mój stały współpracownik na Wyspach – Arkadiusz Kaczmarek, na temat wyczynu Mosleya krąży wiele plotek i przypuszczeń…Dużo mówi się, o potencjalnym sprycie szefa FIA, podobno nie jest łatwo zorganizować tego typu orgię w tym rejonie Londynu i to z tak specyficznym scenariuszem! Czy tego sprytu wystarczy Mosley’owi  3 czerwca, kiedy w Paryżu zbiorą się delegaci FIA i zdecydują o jego przyszłości? Nie wybiegając zanadto do przodu – sądzę, że czeka go tam zasłużona gilotyna…

Media w Polsce ucichły. O ile atrakcyjne doniesienia News of the World były początkowo godną pożywką, szczególnie dla portali plotkarskich, dalsze śledzenie rozwoju tej groteskowej sprawy, nie ma już dla polskich wydawców znaczenia. W sobotę donosiłem o spotkaniu na Circuit de Catalunya, jakie zgromadziło szefów teamów (zabrakło tylko Aguri Suzuki). Pod przewodnictwem szefa F1 Bernniego Ecclestone’a rozważali oni podjęcie pewnych działań, mających uściślić i wyartykułować stanowisko najważniejszych person F1 w tej sprawie . Większość, wraz z Ecclestonem na czele, poparła projekt stosownego oświadczenia. Przeciwne było Ferrari, ale mimo wszystko trzeba przyznać, że opozycja jest szeroka i silna.  Nawet jeśli jej głos będzie jednym wielkim eufemizmem, liczy się, tylko to, że zaistnieje…

Tymczasem Mosley, będąc w beznadziejnej sytuacji, w sposób nieudolny broni się, wybierając atak. Bliżej niesprecyzowane podmioty miałyby uknuć przeciwko niemu spisek! A więc to zamach na szefa FIA!? Hipoteza spisku dawno by pewnie upadła, gdyby nie Ron Dennis, który publicznie  zaprzeczył o jakichkolwiek związkach jego teamu z tą sprawą…Dennis miałby idealny motyw, by wysłać do Mosleya prostytutki…Motyw w postaci zeszłorocznej kary w aferze szpiegowskiej…Max zatrudnił podobno wyspecjalizowaną agencję, by odnalazła każdego, kto mógł maczać palce w jego zhańbieniu…Panowie nie muszą się już fatygować do Woking. Mają słowo Rona…

Mój prześmiewczy ton miesza się ze zniesmaczeniem, jakie wywołuje u mnie brak jednoznacznego potępienia tego typu zachowania. Myślę tu szczególnie o szefostwie F1, ale także innych decydentach świata motoryzacji. Jak zwykle najwięcej zrozumieli ci, ktrzy nie mają wpływu na możnych i wielkich, a więc prości, zwykli internauci. Przeglądając fora internetowe i komentarze na najbardziej opiniotwórczych blogach, spotykam się z jednoznacznym brakiem zgody na przechodzenie nad Mosley case do porządku dziennego. Paradoksalnie bulwersująca sprawa przynosi wiarę w ludzi. Oby nie pozbawili mnie jej delegaci FIA na zjeździe w Paryżu…